Ντουμάνια

Είναι κάποια πράγματα που δε θα τα δεις ποτέ με την πρώτη ματιά. Θα είναι πάντα μπροστά σου, μα ποτέ δε θα τα δεις μέχρι να το φέρει η στιγμή. Ένα μελαγχολικό φθινοπωρινό απόγευμα με ήλιο και αέρα. Αφιερώνεις… Στους Μεγάλους Έρωτες… Πιο δυνατή αφιέρωση δεν έχω ξανά δει. Κι ενώ ταξιδεύεις μέσα στην Ελλάδα μας, όπως και να ειπωθεί, στην κυριολεξία έτσι είναι, ο ουρανός είναι πανέμορφος, τα απογεύματα με ντουμάνι απο χόρτα που καίγονται σε σωρό, μισοσαπισμένα, οι καπνοί πνίγουν τους μαστόρους, το σπίτι γλυκαίνει με όμορφο πάτωμα, το ταβάνι ξορκίζουν οι καπνοί. Ο Ζορμπάς της ταινείας, ο Ζορμπάς της ταβέρνας και το ταξίδι της Οδύσσειας που δεν έκανε ποτέ και που ίσως ποτε δε θα τολμήσει. Εν αρχή ήν ο λόγος, ύστερα έρχεται ο καιρός που λες ο χρόνος, τα χρόνια πέρασαν, σχολικές φωτογραφίες από την Αυλώνα της Αλβανίας, πιτσιρίκια στα δεκατέσσερα φεύγουν σε μιαν άλλη χώρα, μέσα στην ψώρα τούτης της γης παλεύουν και τα καταφέρνουν. Κι ύστερα ο πόνος, ένα κομμάτι γης, ένα σπιτικό για μια φαμίλια, για κάποια όνειρα κι ότι η στέρηση έγνεψε σε ένα μακρινό μέλλον που όλο πλησιάζει και βγαίνει με το στανιό. Κι αν σου κάτσει η καλή, να μεγαλώσεις παιδάκια, που αν πέσεις κι εσύ στην παγίδα, «μη τους στερήσω…» και σαν τα ελληνάκια της γενιάς μας να γίνουν κάποτε κι αυτά. Τι κάποτε… να κιόλας τα πρώτα… Όσο και κουράζεσαι με φιλοσοφίες και αναζητήσεις και να ψάχνεις ένα γαμώτο, κύκλοι συνέχεια. Τίποτα δεν αλλάζει στον άνθρωπο, όσο και όπου και να πάει. Μυστικά σε μια κορφή με θέα! Αμα θες να κάνεις την Οδύσσειά σου, υποσχέσου πρώτα στον εαυτό σου, ότι αν σου ανοίξω τα μάτια, δε θα τα παρατήσεις, μα θα πεισμώσεις και θα παλέψεις… να βγεις στον πηγαιμό! Σταματήστε να βγαίνετε σαν τις αγέλες! Θα σας κρεμάσουν κουδούνια… εν είδη λογοκρισίας… Καληνύχτα μίζεροι καταναλωτές των ονείρων σας!

Απάντηση