Προτεσταντικός φονταμενταλισμός

Πρωτότυπος Τίτλος: Προτεσταντικός φονταμενταλισμός αμερικανοποίηση του πλανήτη και παγκόσμια διακυβέρνηση

Αν σήμερα προφέρουμε τον όρο «θρησκευτικός φανατισμός» ή «θρησκευτικός φονταμενταλισμός», και στη συνέχεια ζητήσουμε από τον δυτικό ακροατή μας να μας πεί τον πρώτο συνειρμό που του έρχεται στο μυαλό μετά το άκουσμά του, το πιθανότερο είναι να ακούσουμε τη λέξη «Ισλάμ».

Είναι όμως το Ισλάμ ο μοναδικός φονταμενταλισμός στον πλανήτη; Φυσικά όχι. Υπάρχει ένας άλλος φονταμενταλισμός πολύ πιό επιθετικός και επικίνδυνος, ο μεταλλαγμένος προτεσταντικός φονταμενταλισμός, που αποτελεί την κυρίαρχη ιδεολογία στις Αγγλοσαξωνικές χώρες και κύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό ακούγεται πολύ παράξενα στα αυτιά του μέσου αναγνώστη και δικαιολογημένα, καθώς ο φονταμενταλισμός αυτός είναι καλυμμένος πίσω από φιλελεύθερο και δημοκρατικό προσωπείο, δεν αφορά θρησκευτικό δόγμα ( εξ’ ού και ο όρος «μεταλλαγμένος» της προηγούμενης παραγράφου) ενώ η εξάπλωσή του στις μέρες μας εμφανίζεται ως η επικράτηση της «κοινής λογικής» και του «ορθολογισμού». Στην πραγματικότητα δεν είναι άλλος από τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τα πράγματα και δρούν στις ΗΠΑ. Εδώ βέβαια πρέπει να διευκρινίσουμε ότι μιλάμε στατιστικά. Οπωσδήποτε και δεν αποδέχονται όλοι οι Αμερικανοί αυτόν τον τρόπο σκέψης, τον αποδέχεται όμως μιά ισχυρή πλειοψηφία και οπωσδήποτε τα κυρίαρχα στρώματα της κοινωνίας.

Σε τι συνίσταται όμως αυτός ο προτεσταντικός φονταμενταλισμός; Και γιατί να χρησιμοποιούμε αυτόν τον όρο και όχι κάποιον απλούστερο όπως π.χ «Αμερικάνικος ή Αγγλοσαξωνικός τρόπος ζωής»; Με δυό λόγια, ο προτεσταντικός φονταμενταλισμός είναι η νοοτροπία που βρίσκεται πίσω από το οικονομικό και πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ και στην Αγγλία κυρίως, δηλαδή τον καπιταλισμό στην πιό επιθετική και ανόθευτη εκδοχή του. Τη νοοτροπία αυτή μπορούμε να την περιγράψουμε με τρείς εκφράσεις: ΑΤΟΜΙΚΗ ΔΡΑΣΗ, ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ, ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΜΕΤΡΑΤΑΙ ΜΕ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟ ΧΡΗΜΑ. Γιατί όμως ο όρος «προτεσταντικός»; Μα διότι τα παραπάνω αποτελούν το απόσταγμα της ηθικής της προτεσταντικής θρησκευτικής μεταρρύθμισης. Η οποία επιπλέον, θεωρεί την επιτυχία κριτήριο αποδοχής του ατόμου από τον θεό. Σήμερα σε πολλούς Αμερικανούς το θρησκευτικό συναίσθημα μπορεί να έχει ατονήσει η συγκεκριμένη ηθική όμως είναι παρούσα καθώς περνάει από γενιά σε γενιά και το κυριώτερο τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από το κοινωνικοπολιτικό σύστημα.

Με όπλο αυτήν την ηθική προσπαθούν να αλλάξουν οι Αμερικανοί ολόκληρο τον πλανήτη. Να τον αμερικανοποιήσουν, να κάνουν όλον τον κόσμο να σκέφτεται όπως αυτοί. Εκεί που το πετυχαίνουν, επιβάλλουν στη συνέχεια εύκολα και το σύστημά τους, τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό. Ελπίζουν έτσι να μετατρέψουν όλον τον κόσμο σε μιά μεγάλη αμερική, που θα αναγνωρίζει τις ΗΠΑ ως ηγέτιδα δύναμη. Πιό συγκεκριμένα όχι ακριβώς τις ΗΠΑ αλλά μία ολιγάριθμη ελίτ της κυρίαρχης τάξης της, τους χρηματο-τραπεζίτες της Wall street. Η συγκεκριμένη ολιγάριθμη «αριστοκρατία» του χρήματος αντιλαμβάνεται βέβαια ότι μόνη της δεν μπορεί να επιβληθεί στον πλανήτη οπότε επιδεικνύοντας έναν ιδιόμορφο «καπιταλιστικό διεθνισμό» προσεταιρίζεται ανάλογες ολιγάριθμες «αριστοκρατίες» της Ευρώπης και της Άπω Ανατολής κυρίως, διαμορφώνοντας μία παγκόσμια ηγετική ομάδα η οποία φιλοδοξεί να κυριαρχεί στον πλανήτη στο διηνεκές. Για τον εαυτό της επιφυλάσσει τον ρόλο του «πρώτου τη τάξει». Όλα τα προηγούμενα βέβαια, θα πρέπει να τα δούμε περισσότερο ως οικονομικές και πολιτικές διεργασίες και λιγώτερο ως συνειδητές προσπάθειες συγκεκριμένων ανθρώπων που κι αυτές βέβαια δεν πρέπει να αποκλείονται. Αυτή είναι η περίφημη «παγκόσμια διακυβέρνηση», που είναι το επόμενο στάδιο της παγκοσμιοποίησης (ο όρος δεν είναι δικός μου τον πήρα από τον κ Γ. Παπανδρέου, που τον χρησιμοποίησε σε μιά πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε σε αμερικανικό έντυπο).

Για να την δούμε όμως από πιό κοντά, αυτην την παγκόσμια διακυβέρνηση. Σαφώς και δεν πρόκειται για κυβέρνηση με την έννοια που όλοι γνωρίζουμε. Σαφώς και δεν πρόκειται να καταργηθούν οι επιμέρους κυβερνήσεις των διαφόρων περιοχών. Σκόπιμα δεν χρησιμοποιώ τον όρο «κρατών» διότι η τάση και η επιδίωξη είναι να χαλαρώσουν οι διαφορές και να αποδυναμωθούν τα σύνορα. Στούς πολιτικούς επιφυλάσσεται ο ρόλος της διαμεσολάβησης, μεταξύ των μαζών και αυτής της αριστοκρατίας (ας την ονομάσουμε χρηματοπιστωτική αριστοκρατία). Αλλά κυρίως στους πολιτικούς ανατίθεται το δύσκολο καθήκον της εξασφάλισης της υπακοής των λαών στα κελεύσματα της και της πρόληψης και έγκαιρης αντιμετώπισης τυχόν εξεγερσιακών καταστάσεων. Η προώθηση της «γραμμής» προς τα κάτω θα γίνεται μέσα από φόρα και θεσμούς που θα δημιουργηθούν ή ήδη υπάρχουν όπως τα διάφορα «G» (G8, G20), τον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου, την παγκόσμια τράπεζα και το περιβόητο ΔΝΤ, αλλά και θεσμούς που έχουν μεταλλαγεί ή είναι υπό μετάλλαξη, όπως η ευρωπαική ένωση με τα διάφορα όργανά της, την επιτροπή, την ευρωπαική κεντρική τράπεζα κ.λ.π. Και βέβαια θα προβλέπονται και διαδικασίες επιβολής έκτακτων μέτρων και «πειθαρχικών ποινών» για την περίπτωση που κάποιος λαός θα καταφέρει να εναντιωθεί σ’ αυτό το σύστημα πιό δυναμικά.

Και τελικά που θα οδηγήσουν όλα αυτά; Σε ένα σύστημα σχήματος πυραμίδας, όπου στη βάση θα υπάρχουν οι πολλοί που θα ζουν στα όρια της επιβίωσης, ή και πιό κάτω, ενώ στα παραπάνω επίπεδα θα τοποθετείται ο καθένας ανάλογα με την «αξία» του, η οποία θα αποδεικνύεται από το χρήμα που καταφέρνει να κερδίζει ανταγωνιζόμενος τους υπόλοιπους. Στην κορυφή βέβαια θα βρίσκεται η ολιγάριθμη χρηματοπιστωτική αριστοκρατία που διαθέτει και το τεκμήριο της επιτυχίας άρα και της «αποδοχής της από τον θεό».

Και να κλείσω με δύο ερωτήματα εκ των οποίων το ένα θα απαντηθεί εδώ ενώ το άλλο σε επόμενο post μου.
1) Τι πιθανοτητες επιτυχίας υπάρχουν να εδραιωθεί ένα τέτοιο σύστημα; Και
2) Σε πιά φάση βρισκόμαστε τώρα;

Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα η απάντηση είναι ελάχιστες εως καμμία. Είναι ένα αδιέξοδο σύστημα (ή βλακώδης σύλληψη στην περίπτωση που κάποιοι το επιδιώκουν συνειδητά). Πολλά μπορεί να πει κανείς εδώ αλλά εγώ θα αρκεστώ στα εξής δύο: α) Πρόκειται για ένα κατά βάση πολιτικό σύστημα (σύστημα διαχείρισης της εξουσίας με σκοπό τη διαιώνηση της σημερινής μορφής του καπιταλισμού), που προβάλλει ένα αίτημα ισορροπίας από την οποία και θα εξαρτηθεί η επιβίωσή του ενώ ο καπιταλισμος που βρίσκεται από πίσω, δεν μπορεί να επιβιώσει «εν ισορροπία». Τρέφεται από τη γιγάντωση των ανισορροπιών όπως αποδεικνύεται και από την τρέχουσα οικονομική κρίση και,
β) Στηρίζεται στην παραδοχή των διαφορών στο πνευματικό επίπεδο των ανθρώπων. Υποτίθεται ότι οι λιγώτερο έξυπνοι θα βρίσκονται πιό χαμηλά και θα είναι ευχαριστημένοι («ζώντας στην απλότητά τους») αν εξασφαλίζουν το φαγητό της ημέρας καθώς δεν έχουν τη δυνατότητα να επιδιώξουν κάτι παραπάνω από την κάλυψη των βασικών βιοτικών τους αγαθών (ας θυμηθούμε εδώ τις δηλώσεις του κ πρωθυπουργού για τους ευτυχισμένους Έλληνες «ιθαγενείς» σε μερικά χρόνια), ενώ οι πιό ευφυείς θα ζούν πιό πολύπλοκη και «πνευματική» ζωή. Έλα όμως που τα πράγματα δεν είναι έτσι! Έλα που π.χ οι σκουπιδιάρηδες που μαζεύουν τα σκουπίδια από τα γραφεία του ΔΝΤ έχουν κι αυτοί εγκεφάλους με παρόμοιες δυνατότητες με αυτούς των διευθυντών του ΔΝΤ! Και που αν τους βάλλουν να δουλέψουν σε συντονισμό με τους εγκεφάλους και των υπόλοιπων «μη προνομιούχων» προς την κατεύθυνση καταστροφής αυτού του συστήματος που δεν τους ευνοεί, είναι σίγουρο ότι θα το οδηγήσουν στον «σκουπιδοτενεκέ» της ιστορίας! Άσε που ένα τέτοιο σύστημα αν εδραιωθεί θα οδηγήσει μετά από μερικές γενιές σε οικολογική καταστροφή του πλανήτη πράγμα που θα εγείρει αισθήματα αυτοσυντήρησης  ακόμη και σε στρώματα που θα βρίσκονται πιό ψηλά από τη βάση της πυραμίδας.

Γιά το δεύτερο ερώτημα τώρα. Σε ποιά φάση βρισκόμαστε τώρα; Φαίνεται ότι βρισκόμαστε στη φάση προσαρμογής της κοινωνικής Ευρώπης. Σε μας εδώ στην Ελλάδα έτυχε η «μεγάλη τιμή» να παίξουμε ρόλο πρωτοπόρου δηλαδή ρόλο δούρειου ίππου για την μεταλλαγή. Γιατί όμως εμείς; Για συγκεκριμένους λόγους που θα προσπαθήσουμε να τους αναλύσουμε σε επόμενο post.

Πηγή: ΕΝΕΤ.gr από το μέλος: «Σιρόκος»

Απάντηση